Fel artist, rydw i bob amser wedi cael fy nenu at y ffigwr a'r wyneb dynol. Mae gennyf ddiddordeb arbennig yn y ffordd y mae ein diwylliant gorllewinol modern yn addoli ieuenctid, harddwch a ffrwythlondeb yn ddall, tra'n ffieiddio unrhyw arwyddion o heneiddio. Yn wir, edrychir ar farwolaeth, heneiddrwydd a dirywiad anochel cryfder corfforol ag arswyd ac fe'u gwrthwynebir yn gryf mewn gwrthodiad ymddangosiadol i ddeall a derbyn natur gylchol anochel y byd dynol a naturiol.

​

Mae gan yr henuriaid benywaidd yr wyf yn cael fy nhynnu i’w cynrychioli, wynebau sy’n datgelu profiad, uniondeb, gwybodaeth a doethineb oes. Yn yr hen amser, byddai’r henuriaid hyn a’u gwybodaeth a’u doethineb hynod fenywaidd wedi’u gwerthfawrogi a’u hystyried, gan ddarparu cydbwysedd hanfodol i ddoethineb gwrywaidd. Mae'n dod yn fwyfwy amlwg bod hwn yn gydbwysedd y mae ein byd modern ei angen ar frys ac yn daer.

​

Weithiau mae fy ffocws ar hanner yr wyneb yn unig. Mae hyn yn adlewyrchiad bwriadol iawn o’r anweledigrwydd y mae cymaint o henuriaid yn ei deimlo, ymdeimlad digalon o fod dim ond ‘hanner gweld’ a ‘hanner gwerthfawrogi’. Serch hynny, mae’r ‘hanner’ wynebau hyn yn llwyddo i gyfleu dyfnder, pŵer ac emosiwn rhyfeddol.

​

Gan ddefnyddio siarcol, graffit, te, dyfrlliw ac inc, mae'r delweddau hyn yn amlygu'n ddiymddiheuredig y llinellau, y marciau a'r patrymau haeddiannol y mae oedran wedi'u rhoi i'r wynebau hardd hyn. Mae eu croen yn adlewyrchu eu hysbryd ac yn cynnal oes o atgofion, emosiynau a phrofiad. Mae fy ngwaith yn ceisio dathlu'r atgofion, yr emosiynau a'r profiad hyn.